Back again !!?

posted on 01 Nov 2014 15:38 by darkkiller
นานแค่ไหนแล้วไม่รู้เหมือนกันที่ไม่ได้เข้ามาที่นี่
กลับมาย้อนดูตัวเองสมัยก่อน ก็แปลกดี ตอนนั้นเราไม่มีความรู้มากเท่านี้
เราไม่มีอิสระมากเท่านี้ มีแต่กฏระเบียบ โรงเรียน ครอบครัว ชีวิตไม่ได้สวยหรู
พ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม่เลี้ยงไม่เข้าใจ ทะเลาะกับพ่อเพราะสาเหตุหลายๆอย่าง
 
แต่แปลกนะ .... ที่ตอนนี้เคารพตัวเองมากกว่านี้ มีเวลาให้ตัวเองมากกว่านี้
มีจินตนาการมากกว่านี้ มีความน่ารัก การมองโลกในแง่ดี ยิ้มได้แม้จะเจออะไรแย่ๆ
มันแปลกใช่ไหม? ที่สังคมเมื่อโตขึ้นมา มันดันหล่อหลอมให้เราเปลี่ยนไป
ลืมตัวเองว่าเราเคยเป็นใคร เป็นยังไง เคยน่ารักแบบไหน ยิ้มแบบไหน
เคยมีจินตนาการแบบไหน เคยทำอะไรได้มากแค่ไหน
เพียงแค่ว่าเราเริ่มใช้สมองกับอารมณ์เข้ามามีบทบาทมากกว่าแต่ก่อน
พอรอยหยักในสมองมากขึ้น ตรรกะในชีวิตมากขึ้น สิ่งที่เรียกว่าจินตนาการก็จะเริ่มหายไป
บางคนบอกว่าไม่จริงหรอก .... แต่ลองย้อนกลับไปดูรูปภาพเก่าๆที่เราเคยวาด
นิยายเก่าๆที่เราเคยเขียน จินตนาการทุกตัวอักษรและสีสันต์เหล่านั้น
ลองกลับไปทำดูสิ ว่าทำได้เท่าเมื่อก่อนไหม? สมัยก่อนเราสามารถวาดทุกอย่างได้โดยไร้กฏ
แต่พอเราเริ่มมีตรรกะในชีวิต เราก็เริ่มมีกฏ .... จะโค้งตอนไหน จะตรงแค่ไหน ใบไม้ต้องสีเขียว
ต้นไม้ต้องสีน้ำตาล ท้องฟ้าต้องสีฟ้า เต่าต้องมีสี่ขา แมวต้องมีหู หมาต้องมีหาง
อะไรคือจินตนาการ? เราเริ่มแยกคำว่าความฝันกับจินตนาการไม่ออกแล้วด้วยซ้ำ
บางทีอาจจะลืมความฝันของตัวเองไปแล้วด้วย อาจจะเหลือแค่การเพ้อฝัน ....
 
ลองถามตัวเองดู ว่าความฝันเราคืออะไรนะ ? เชื่อว่าหลายๆคนคงคิดนาน
ตัวนี่เองก็คิดนาน คิดจนคิดไม่ออกแล้วว่าเราเคยฝันว่าอะไร เราเคยเป็นคนแบบไหน
การมีเวลาให้ตัวเองตอนนี้คงมีแค่การนอน การไปธนาคาร การซื้อกับข้าว ซักผ้า กวาดบ้าน
และหาเวลาหยุดยาวๆไปเที่ยว,
 
มองหาความฝัน อย่าหลงลืมตัวตนของเรา พูดง่ายๆแต่ฟังดูยากมากถึงมากที่สุด
ไม่มีอะไรยากหรอก มีแต่เราจะไม่ทำ , แต่บางทีก็อดแย้งไม่ได้ว่า ทำแล้วโว้ย แต่คิดไม่ออก
บางทีการเขียนบล็อคแบบนี้ก็ดีนะ มันเหมือนได้คุยกับตัวเองในโลกมุมหนึ่ง บางทีก็พิมอะไรออกมาไม่รู้
ยาวเหยียด จับใจความไม่ได้ แต่เขียนเสร็จแล้วก็รู้สึกดีไปอีกแบบ เหมือนได้ตัวเองคนก่อนกลับคืนมา
แม้ว่าสำนวนการเขียนสมัยนั้นจะดีกว่านี้เยอะ แม้จะเด็กกว่า
 
เหมือนสมัยเด็กที่ให้เอา 2+2 = 4
สมัยนี้เมื่อบอกว่า 2+2 = ? บางทีเราก็คิดกับมันนานได้นะ เพราะไม่รู้ว่าโจทย์จะแกล้งอะไรรึเปล่า
ลัพธ์สมองหรือเปล่า หรืออันนี้ถามตรงๆ นี่แหละสมองของคนเรา พอมันซับซ้อนเข้ามากๆ
บางทีก็หลงอยู่ในความซับซ้อนของตัวเองโดยไม่ตั้งใจ ทีนี้ก็ออกยากซะแล้วเพราะจำไม่ได้ว่าเข้ามาเมื่อไหร่
เข้ามาตอนไหน เข้ามายังไง เหมือนอยู่ในเขาวงกต

Comment

Comment:

Tweet