Today

posted on 12 May 2016 22:52 by darkkiller

Today วันนี้ ...

น่าแปลกที่คนเรามักจะเติบโตขึ้นทุกวันๆ

ได้รับประสบการณ์สิ่งใหม่ทุกวัน

แต่กลับมีทั้งเรื่องที่พัฒนาขึ้นและแย่ลง

เช่นการเขียนของพั้นซ์เอง ....

 

แปลกที่ตอนสมัยมัธยม ทั้งๆที่ไม่มีความรู้อะไรเลย

มีแค่ความสนุกไปวันๆ ปัญหาชีวิต

ทะเลาะกับเพื่อน กับพ่อ แต่กลับมีสกลิการเขียนที่ดีกว่า

บางทีอาจจะเป็นเพราะความเป็นเด็กที่ทำให้มีอิสระทางความคิดที่มากกว่า

ยิ่งเติบโต ยิ่งต้องรับผิดชอบ ต้องมีขอบเขตในชีวิต

เริ่มใช้สมองมากขึ้น ต้องคอนโทรลตัวเองมากขึ้น

อะไรที่ควรทำ ไม่ควรทำ ควรพูด ไม่ควรพูด

ในสังคมที่มีแต่การวางตัว และการใส่หน้ากาก

 

เมื่อเราเติบโตขึ้น สมองเราคิดมากขึ้น

มีหลักเหตุผลมากขึ้น ไตร่ตรองมากขึ้น

อิสระทางความคิดที่น้อยลง หรือบางคนอาจจะโลกแคบลงด้วย

ในวัยเด็ก แม้จะอยู่แต่ในบ้าน แต่สมองเราออกนอกโลกได้

สมัยก่อน นอกโลกอาจจะมีทั้ง เนเวอร์แลนด์, ดาวนาเม็ก, ฯลฯ

ปัจจุบัน นอกโลกคือชั้นบรรยากาศ แกแลกซี่ ดาวเคราะห์เล็กน้อย

ความตื่นเต้นในการใช้ชีวิตที่น้อยลง เพราะต้องสนใจคนรอบข้าง

วุฒิภาวะที่โตขึ้น ต้องวางตัวมากขึ้น คิดบ้าๆก็ไม่ได้

พูดเยอะก็ไม่ดี ทำตัวบ้าบ้าบอบอก็ดูไม่โปรฯ

หลายๆสิ่งที่เปลี่ยนไป จนบางทีกลับมาถามตัวเองบ่อยๆว่า "เหนื่อยไหม?"

 

เรายังเชื่อในสิ่งสิ่งหนึ่ง จากหนังสือจิตวิทยาเล่มหนึ่งที่อ่านมา

ถ้าอยากรู้ว่าตอนนี้สภาพจิตใจเราเป็นยังไง คิดอะไรอยู่

ให้เขียน....เขียนไปเรื่อยๆ เขียนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไม่ว่าจะเริ่มจากอะไรก็ตาม แต่สุดท้ายสิ่งที่อยู่ในใจจะเริ่มหลุดออกมา

เพราะเมื่อเราได้เขียน สมองเริ่มประมวลผล

มันจะเริ่มวิเคราะห์แสดงความรู้สึกของเราผ่านตัวอักษร

และนั่น...คือความรู้สึกจริงๆ

 

ไม่นานมานี้ ได้อ่านเฟสบุ๊คของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าคนหนึ่ง "คุณจอมเทียน"

เราเข้าใจเขา เห็นใจเขา และภูมิใจที่เขากล้าบอกทุกคน

กล้าที่จะลุกขึ้นสู้ และสุดท้าย .... กล้าที่จะพยายามฆ่าตัวตาย

มันคงดูแปลกถ้าเราจะพิมว่า เราก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่เคยคิดจะ "ฆ่าตัวตาย"

หลายๆครั้งที่รู้สึกว่าตัวเราเองมันไร้ค่า ไม่เข้าใจว่าทุกวันนี้มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร

อาจจะเป็นความโชคดีที่ .... เราเลือกที่จะ "ไม่ทำ" เพราะไม่อยากให้ "แม่ร้องไห้"

แต่มันก็ยังสะสมในจิตใจอยู่ดี

เราอยากให้แม่เห็นเราในมุมที่สดใส มีความสุข

อยากให้แม่เห็นว่า เขาเลี้ยงเรามาดีแค่ไหน ?

อาการซึมเศร้าของเราไม่ได้เกิดจากแม่ แม่เลี้ยงเราดี ดีมาก

มากจนเราคิดว่า "ไม่มีแม่คนไหนจะดีได้เท่าแม่เรา"

เราไม่อยากให้น้องชายเราร้องไห้ เสียใจที่เราไม่อยู่

 

หลายครั้งที่เราซึมเศร้า

เราไม่อยากให้แม่รู้ จึงเลือกที่จะบอกคนอื่นแทน

แต่ทุกคนบอกว่า เราแค่วิตกจริตเอง เพราะเรายังกินได้ปกติ

จริงๆ....เรากินเยอะกว่าปกติจนน่าตกใจ ไม่มีใครรู้ หรือสังเหตุเห็นว่าเราซึมเศร้าขนาดไหน

เราเลือกหามุมเงียบๆ มืดๆ อยู่คนเดียวเพื่อที่จะร้องไห้

และทำตัวให้ปกติต่อหน้าแม่ และแฟน

เราเลือกจะเก็บทุกอย่างไว้ในจิตใจ และยิ้มออกมา

ทั้งๆที่เรารู้สึกว่าตัวเรามันไร้ค่าเสียเต็มประดา

"ถ้าไม่มีเราอยู่ตรงนี้อาจจะดีกว่านี้"

"เหนื่อยกับโลกใบนี้ ทำไมชั้นถึงหลับไปเลยไม่ได้นะ"

 

แต่ทุกครั้ง บุญเราคงเยอะเกินไป

เราสามารถเลือกที่จะไม่ทำได้

เคยที่จะต้องเอามือยัดไว้ใต้หมอน

หลับตาแล้วเตือนตัวเองว่า "อย่า"

"อย่าทำร้ายตัวเองนะ"

"อย่ากำมือนะ"

"อย่าจิกเล็บลงไปในมือนะ"

"อย่าจิกตัวเองนะ"

"อย่าทำร้ายตัวเองนะ"

"หยุดสั่นเดี๋ยวนี้นะ"

และ.......

"ชั้นต้องทำให้ได้"

ไม่มีใครเข้าใจสักคนเดียว

 

ทุกครั้งที่ร้องไห้ แฟนจะมองว่ามันน่าเบื่อเสียเต็มประดา

ถ้ายิ่งโอ๋ เราจะยิ่มได้ใจ ฉะนั้นเขาจะไม่โอ๋

และ.....ไม่สนใจ

ไม่กอด และไม่ปลอบ เพราะทิ้งเอาไว้เดี๋ยวห็หายอยู่ดี

หลายครั้งที่เราหนีออกมาจากบ้าน เพื่อไปไหนก็ไม่รู้

ขี่มอไซค์เร็วๆ ออกจากบ้านไป

แล้วก็กังวลว่า เขาจะเป็นห่วงเราหรือเปล่า

แต่ไม่เลย....เขาไม่รู้ว่าเราหายไป

 

ใครๆก็อิจฉา ที่ทำไมเราร่าเริงได้ขนาดนี้

พูดเก่ง มีความสุขตลอดเวลาเลยเชียว

นั่น.....คือสิ่งที่เราต้องการให้คนอื่นเห็นไง

แม้ว่าบางครั้ง การพูดเยอะ จะเกิดจากการควบคุมตัวเองไม่ได้ก็เถอะ

แล้วก็จะต้องมานั่งรู้สึกว่า "นี่ชั้นพูดมากไปหรือเปล่า?"

"พลาดอีกแล้วสินะ"

"ทำไมแค่นี้ถึงทำไม่ได้"

บางที เราเองก็อยากคุยเรื่องทั่วไปกับแฟนได้เหมือนกัน

"เรานอนไม่หลับนะ"

"เมื่อคืนนอนน้อยมากเลย"

"เออ...เปิดไฟนอนแล้วรู้สึกปวดตาจัง"

แต่ทุกครั้งที่พูด ก็จะจบด้วยการทะเลาะกัน

เพราะเขาจะหาว่าเรา "โทษว่ามันคือความผิดของเขา"

"เพราะเขาเอาแต่เล่นเกมส์ยันเช้าในช่วงที่เรานอน"

และตกท้ายด้วยการประชด "เออ ไม่เล่นก็ได้"

"เออ ขนคอมพ์ไปเล่นข้างนอกก็ได้"

เราแค่อยากคุย .... ไม่ให้เราคุยด้วย จะให้เราคุยกับใคร

เรามีแฟนคนเดียว ไม่ได้มีหลายคน

เราคุยโทรศัพท์กับเพื่อนเวลาอยู่บ้านนานๆก็โกรธเราอีก

เราคุยกับใครได้บ้างหรอ ?

เราคุยกับรุ่นน้อง ก็โกรธเรา

แต่เราคุยกับเธอไม่ได้นี่นา

บางทีเราต้องระบายออกมาบ้าง

เพราะเราเก็บมันไม่ไหว

เรารู้ตัวดี ว่าถ้าเราเลือกจะเก็บต่อไป

สักวันเราอาจจะตายจริงๆก็ได้

 

 

เราเคยบอกว่าจะไปหาจิตแพทย์

แต่สุดท้าย...เราก็ไม่เคยได้ไป

ทุกคนมองว่ามันเป็นเรื่องเล็กนิดเดียวเอง

สำหรับเรา...."เราอดทนมากนะ"

"มันไม่ง่ายเลยนะ"

 

แต่เราทนได้ .... เราโอเค

เราคิดว่าเรายังคงสะกดจิตตัวเองได้อยู่

แม้เราจะรู้สึกว่าชีวิตเรามันทั้งไร้ค่าและล้มเหลวในทุกอย่างเลยก็ตาม...

Comment

Comment:

Tweet